حقّ يا نفى باطل . بيست و دوم : پوشيدن زن طلاآلات يا نقره‌آلاتى كه عادت او نباشد [ 1 ] كه مثل آن را بپوشد . بيست و سوم : اظهار كردن زن زيور خود را به شوهر يا برجمعى كه محرم او باشند . بيست و چهارم : روى خود را به چيزى پوشيدن كه برروى او برسد [ 2 ] پس مىبايد كه پوشش روىِ زن به نوعى باشد كه مطلقاً به روىِ او نخورد [ 3 ] . مقصد دوم در بيان طواف و مقدّمات و شروط آن بدان‌كه اوّلِ افعال عمرهء تمتّع بعد از احرام طواف خانهء كعبه است ؛ و چهل امر به آن متعلّق است ، و مجموع آن در دو فصل تفصيل مىيابد :

--> * و احوط ترك قسم خوردن است مطلقا ، هرچند در غير مجادله و هرچند راست باشد مگر آنكه قصد او احقاق حقّ يا نفى باطل باشد . ( دهكردى ، كوهكمره‌اى ، يزدى ) * بلكه مطلق قسم خوردن على الاحوط . ( صدر ) [ 1 ] - بلكه اگرچه معتاد باشد . ( خراسانى ) * معتاد را هم در حالتى كه محرم است تزيين به آن نكند اگر در حال احرام پوشيده باشد عيب ندارد ، لكن اظهار براى شوهر نكند . ( مازندرانى ) * بلكه مطلقا ولو عادت او باشد ، بلى هرگاه قبل از احرام پوشيده باشد كندن آن واجب نيست ، لكن اظهار نكند حتّى از براى شوهر خود . ( يزدى ) [ 2 ] و همچنين حرام است فسوق كه دروغ و فحش و مفاخره باشد ، بلكه احوط اجتناب از هرلفظ قبيحى است ، بلكه از جميع محرّمات و مناهى و همچنين حرام است قطع گياه و درخت حرم ، لكن اختصاص به محرم ندارد ، بلكه بر محلّ نيز حرام است . ( يزدى ) [ 3 ] بيست و پنجم از محرمات : قطع شجر و حشيش است كه در حرم روئيده باشد ، بيست و ششم : غسل دادن محرم است اگر بميرد به كافور . ( تويسركانى ) * بيست و پنجم : قطع اشجار و گياه حرم كه دوازده ميل است در دوازده ميل ، بيست و ششم استمتاع ، هرچند به خيال باشد ، بيست هفتم : فسوق يعنى دروغ گفتن و دشنام دادن و مفاخرت نمودن . ( دهكردى ) * بيست و پنجم : قطع اشجار و گياه حرم كه دوازده ميل در دوازده ميل است . ( صدر )